Bir ay önce Trabzon’da rüzgârı arkasına alan bir gemiydi Fenerbahçe…
Dalgaları yaran, oyunu ezber bozan, galibiyeti adeta bir sanat eserine dönüştüren bir takım.
Sonra…
Rüzgâr kesildi.
Bir ayda kaybedilen puanlar, ağırlaşan ayaklar…
Zirve artık bir hayal değil; 7 puanlık sert bir gerçekti.
Tribünler bile sırtını dönmeye başlamıştı bu hikâyeye.
Şimdi aynı denizde, kendi dalgasına yenilen bir kürekçi gibi yol almaya çalışıyor Fenerbahçe…
Tedesco bu kez dersini almış gibiydi.
Gaziantepspor karşısına doğru kurguyla çıktı.
Ve bu kurgu, sahada karşılığını buldu, Fenerbahçe farklı kazandı.

Ama hikâye yine sancılı başlamıştı.
İlk yarı, akordu bozuk bir saz gibiydi Fenerbahçe.
Bir telinden umut, diğerinden huzursuzluk yükseliyordu.
Orta saha ritim tutmadı, oyun bir türlü akmadı.
Kanatlardan biri uçamadı.
Şutla sonuca gitmeye çalıştılar.
Önce Nene denedi, olmadı.
Sonra Asensio yokladı, sonuç değişmedi.
Ta ki 41. dakikaya kadar…
Perez’in dikkatsizliği, Şerif’in rüzgâr gibi koşusu ve Nene’nin avcı sezgisi… Top ağlara giderken aslında gol, hatayı affetmeyen aklın eseriydi.
İkinci yarının başında denge bozuldu.
Asensio’nun eli, Maxim’in penaltısı: 1-1.
Tribünlerin içinden aynı cümle geçti: “Yine mi…”
Ama bu kez hikâye orada kırıldı.
Fenerbahçe silkindi.
Mert Müldür ve Talisca hamlesiyle takım bir anda akort tuttu.
Sahneye önce Kante çıktı. Eleştirilerin gölgesindeki yıldız, ceza sahası dışından bildik imzasını attı: 2-1.
Ardından Nene… Savunmanın arkasına bir kez daha sızdı: 3-1.
Bununla da yetinmedi.
Asensio’nun pasında bir kez daha ortaya çıktı.
Aynı sezgi, aynı soğukkanlılık…
Hat-trick.
Maçın yıldızı oldu.
Bu gece Fenerbahçe sadece bir maç kazanmadı.
Bir süreliğine kaybettiği sesini buldu.
Ama asıl soru hâlâ orada duruyor.
Bu bir uyanış mı…
Yoksa gelip geçici bir maçlık galibiyet mi?
Bunu zaman gösterecek?