5 Yaşındaki Çocuktan Utandıran Sözler...

Julianna Snow 5 yaşında, diğer yaşıtları gibi peri masallarını, oyuncakları ve yavru hayvanları seven bir kız çocuğu. Çok nadir rastlanan (kısaca CMT olarak adlandırılan) nörolojik bir hastalığa yakalanmış. Artık ayaklarını hissetmediği için yürüyemiyor, elleri kavrayamadığı için bebeklerine sarılamıyor. Özellikle akciğer enfeksiyonuna yakalandığında diğer çocuklar gibi antibiyotik tedavisiyle iyileşmesi imkânsız. Hastanede uyuşturucular verilerek solunum cihazına bağlanması şart. Maalesef bağışıklık sistemi zayıf olduğu için sık sık akciğer enfeksiyonuna yakalanıyor. Geçen hafta (doktor olan) annesinin Julianna için verdiği karar, tıp ve basın dünyasını allak bullak etti. 2 hafta önce hastaneden taburcu olan Julianna’ya annesi eve geldiğinde sormuş: “İyileştin artık. Ne istersen yapacağım. Benden en büyük isteğin nedir?” Julianna yanıtlamış: “Bana söz ver, ne kadar hastalanırsam hastalanayım beni bir daha hastaneye götürme. Tek isteğim bu. Biliyorum hastayım, nasıl olsa ölecekmişim.” Anne uzun bir süre düşündükten sonra yanıtlamış: “Söz veriyorum! Ne olursa olsun seni bir daha hastaneye götürmeyeceğim” Bunun üzerine geçen hafta tıp dünyası ayağa kalktı: “5 yaşında bir çocuk o. Kararı o veremez. Hem umutlar sönmemeli.” Evet! Şahsen ben de diğer hekimlerle aynı fikirdeyim. Umutsuzluk her türlü olabilecek mucizenin zehridir. Annesine sorarsanız 3 aylık ömrü kalan bir çocuğun son isteği olarak görüyor bu kararını. Bu haberi sizlerle paylaşmamın asıl nedenine gelince... 5 yaşında bir çocuğun sarf ettiği sözler, tüm insanlığın verdiği siyasi kavgalara ara verip uzun uzadıya düşünmesi gereken türden: “Televizyonda gördüm. Savaşlarda hasta olmayan, sağlam çocuklar da ölüyormuş. Hem onları öldüren hastalık değil sağlıklı abilermiş.”