Emekliye 20 bin lira “müjde” deniliyor.

Peki o parayla emekli nerede huzur bulacak?

İşçi ve Bağ-Kur emeklisine yansıtılan zam oranı konuşuluyor: yüzde 12,19.

Memur emeklisine: yüzde 18,61.

Şimdi aynı dönemde yaşlı bakımının, huzurevinin, hayatın en kırılgan evresinin zammına bakalım.

İstanbul’da 2026 özel huzurevi ücret tespitinde artış oranı yüzde 35.

Taban ücret 20.250 TL + KDV.

Yani 22.275 TL.

Burada mesele sadece rakam değil.

Bu, devletin önümüze koyduğu çıplak bir gerçek: Emeklinin geliri ile yaşlı bakımının maliyeti birbirinden kopmuş durumda.

Bir yanda “en düşük emekli maaşı 20 bin” tartışması; öte yanda “taban” diye başlayan, KDV eklenince 22 bini aşan huzurevi ücreti.

Demek ki emekli, “huzur” ararsa maaşı yetmiyor.

Daha acısı şu: “Taban ücret” çoğu zaman gerçek hayatın tabanı değil.

Sektörde bu rakam, çoğu yerde yalnızca bir giriş eşiğine dönüşüyor. Odanın şartı, bakım düzeyi, sağlık hizmeti, sosyal alanlar, personel yoğunluğu derken fiyatlar yukarı tırmanıyor.

Kâğıt üzerinde taban var; hayatın içinde huzur yok.

Peki devlet huzurevleri?

İşte asıl kırılma burada. Çünkü mesele “özel huzurevleri pahalı” cümlesinde bitmiyor.

Devlet huzurevlerinin sayısı ve kapasitesi, artan yaşlı nüfusun ve ağırlaşan ekonomik koşulların karşısında yetersiz kalıyor. Başvuran çok, yer sınırlı. Bekleme listeleri uzuyor. Birçok aile “sıra var” denilerek aylarca, kimi zaman daha uzun sürelerle beklemek zorunda kalıyor.

Oysa yaşlılık beklemiyor.

Hastalık beklemiyor.

Yalnızlık hiç beklemiyor.

Bugün emeklinin, yaşlının dramı şu:

Kendi evinde tek başına kalamıyor; ama gidecek güvenli bir yer de bulamıyor.

Kiralar yüksek.

Evde bakım maliyetli.

Özel huzurevi pahalı.

Devlet huzurevi ise kapasite baskısı altında.

Ve bu tablo bize şunu söylüyor: Bu ülkede yaşlanmak, giderek bir “maliyet kalemi” gibi görülüyor. Oysa yaşlılar bir ülkenin yükü değil, hafızasıdır. Bir ülkenin medeniyeti, gökdelenleriyle değil; yaşlısına sunduğu güvenle ölçülür.

Yüzde 12–18 bandındaki emekli artışlarıyla yüzde 35’lik huzurevi zammını yan yana koyduğunuzda ortaya çıkan şey matematik değil, vicdandır.

Emekli yıllarca çalıştı, üretti, prim ödedi, vergi verdi.

Bugün devletten lütuf istemiyor; hakkını istiyor: İnsanca yaşlanma hakkını.

Ama biz yaşlıya “huzur”u bile fatura kalemi olarak sunuyoruz.

KDV’li bir bedelin içine sıkıştırıyoruz.

Bu ülkede emeklinin huzuru çoktan kaçtı.