Eskiden "vakit kaybı" ya da "yalnızlaştıran alışkanlık" olarak görülen video oyunları, meğer bugünün modern ebeveynlik modelinin en güçlü temeliymiş. Clemson Üniversitesinin yaptığı yeni bir araştırma, çocukluğunu 80’li ve 90’lı yılların o efsanevi oyun dünyasında geçiren anne ve babaların, çocuklarıyla bağ kurma konusunda önceki nesillere göre devasa bir psikolojik avantaja sahip olduğunu ortaya koyuyor.
Oyun konsollarının karşısında geçen saatler artık sadece bir eğlence değil; ebeveyn otoritesinin katı sınırlarını yıkan, güveni derinleştiren ve çocukla "eşit" bir zeminde buluşmayı sağlayan bir iletişim köprüsü. Atari başında büyüyen o "kayıp kuşak", şimdi joystick'leri çocuklarına uzatarak aile bağlarını ekran karşısında yeniden inşa ediyor. İşte dijital dünyanın yalnız çocuklarının, nasıl günümüzün en dürüst ve güçlü bağ kuran ebeveynlerine dönüştüğünün hikayesi...
Yeni bir araştırma, 1980'ler ve 1990'larda doğan kişilerin, çocukluklarını video oyunları oynayarak geçirmeleri sayesinde ebeveynlikte şaşırtıcı bir psikolojik avantaja sahip olabileceğini öne sürüyor. Dijital eğlence bir zamanlar yalnızlıkla ilişkilendirilirken, günümüzün 30'lu ve 40'lı yaşlarındaki babaları, oyun konsollarını çocuklarıyla her zamankinden daha güçlü bir bağ kurmak için kullanıyorlar. Birlikte oyun oynamak, derin ve dürüst iletişimin yolunu açabilir.
Birçok insan video oyunlarının sadece zaman kaybı olduğunu düşünüyor, ancak Clemson Üniversitesi'nden yapılan yeni bir araştırmaya göre , bu deneyimler günümüzün 30'lu ve 40'lı yaşlarındaki yetişkinlerini olağanüstü ebeveynler yapan şeydir. Amerikalı psikologlar, ortalama 36 yaşında olan ve video oyunları oynayarak büyümüş bir grup babayı inceledi ve önceki nesillerin hayal bile edemeyeceği ebeveynlik avantajlarına sahip olduklarını buldu.
GÜVEN İNŞA EDİLİR VE DERİNLEŞTİRİLİR
Çocuklarını dijital maceralarla tanıştıran ebeveynler , önceki on yılların katı ve sıkı sınırlarını yıkıyorlar. Bazı uzmanlar birlikte oynamanın ebeveyn otoritesini aşındıracağından endişe ederken, gerçekte tam tersi oluyor; ebeveyn ve çocuk arasındaki güven derinleşiyor. Oyun sırasında roller tersine dönüyor: çocuk genellikle daha yetenekli veya daha hızlı oluyor ve ebeveyn onun tavsiyelerini kabul ediyor, böylece her ikisi de birbirlerinden öğreniyor. Bu tür bir karşılıklılık, önceki nesillerde görülmeyen daha eşit, daha dürüst bir ilişki yaratıyor.
Birlikte oyun oynarken ebeveyn ve çocuk arasındaki güven derinleşir
Psikologlara göre, birlikte oyun oynamak bir tür iletişim katalizörü görevi görüyor. Ebeveyn ve çocuk ekranda birlikte bir engeli aştıklarında, birbirlerinin gizli yeteneklerini tanıyabilir, başarısızlıklarla birlikte başa çıkmayı öğrenebilir ve daha sonra gerçek hayatta daha ciddi konulara uzanan doğal konuşmalar başlatabilirler. Dolayısıyla, teknoloji -iyi kullanıldığında- bizi izole etmez, aksine birbirimize bağlar: Bilgisayar veya oyun konsolu önünde geçirilen kaliteli zaman, çocukla iletişimi geliştirir ve aile bağlarını güçlendirir.