Şampiyonluk pastası Galatasaray'ın kursağında kaldı

Galatasaray, Samsunspor karşısına yeşil zemin üzerine şampiyonluk mührünü basmak ve o görkemli saltanatı resmen ilan etmek için çıktı.
Niyet tam anlamıyla bir "fetih" idi; ancak akıbet, hayal kırıklığı oldu.
​Yunus’un ayağından çıkan o enfes gol, sanki usta bir ressamın tuvale bıraktığı son ve en parlak fırça darbesiydi. Top filelerle buluştuğunda, tribünlerde şampiyonluk bestelerinin provası çoktan başlamıştı. Ülkenin her yerinde Sarı Kırmızılıların sevinç nidaları, bir bayram yeri telaşıyla uğulduyordu.
Lakin futbol, kendi kaderini rakamların soğukluğunda değil, meşin yuvarlağın öngörülemez inadında saklar. Skorun üzerine kilit vurup anahtarı cebine koyamayan sarı-kırmızılılar, Samsun’un Karadeniz sertliğindeki direncine teslim oldu.
​Mouandilmadji ve Ndiaye’nin ikişer golü; üstüne kaleci Günay’ın gördüğü kırmızı kart…
4-1'lik bir hezimet...
Galatasaray için gece, bir zafer galasından ziyade, kendi elleriyle yazdığı bir hüzün senaryosuna dönüştü. Sezonun en görkemli gecesi olması beklenen maçta, sahada belki de sezonun en dağınık, en hırstan uzak tablosu vardı. Presten yoksun, ön alan baskısını unutmuş ve pas hatalarıyla kendi ritmini imha eden bir Galatasaray’ın, bu dirençli rüzgârdan sağ çıkması zaten pek olası değildi.
​Öte yanda Kadıköy’ün bitmeyen umudu, Başakşehir’i devirerek heyecanı son düdüğe kadar diri tutma yemini etmiş gibiydi. Fenerbahçe’nin 3-1'lik galibiyeti, Galatasaray’ın şampiyonluk pastasının üzerindeki o kıpkırmızı çileği aldı ve bir süreliğine buzdolabına kaldırdı.
​Şimdi tablo, matematiksel bir netlikte ama ruhsal bir gerginlikte.
Puan farkı: Dört.
Kalan maç: İki.
İhtiyaç: Tek bir galibiyet.
​Futbol, içinde binbir türlü “acaba” barındıran, sürprizleri en az sevinçleri kadar cömert bir oyundur. Aslan, tacını giymek için şimdi takvimin bir yaprak daha çevirmesini bekliyor.
Ancak Samsun’daki son düdükle beraber, sarı-kırmızılı camiada o çok beklenen bayram havası bir anda dağıldı; hazırlanan bayraklar katlandı, besteler boğazda düğümlendi.
​Gecenin özeti tam da buydu.
Galatasaray şölen sofrasına oturdu, elini kadehe uzattı ama tam o anda ışıklar söndü. Kutlama hevesi, tabiri caizse, kursağında kaldı.