Galatasaray'a abilik sökmedi: Liverpool'a aynı yerde 6 ay sonra yine diz çöktürdü

Bazen bir stadın üstüne gece iner ama karanlık inmez.
Çünkü ışıklar değil, insanlar aydınlatır geceyi.
İşte Rams Park’ta bu gece öyle bir geceydi.
Sarı kırmızı atkılar gökyüzüne kaldırılmış, tribünler dev bir deniz gibi kabarıyordu. İstanbul’un rüzgârı bu akşam Boğaz’dan değil, tribünlerden esiyordu. Çünkü karşılarında sıradan bir takım yoktu… Avrupa’nın ağır abilerinden Liverpool vardı.
Ama futbolda abiler değil, yürekler konuşur.
Galatasaray, Eylül ayında yendiği İngiliz rakibine bir kez daha boyun eğdirirken adeta şunu söyledi.
“Senin abiliğin bana sökmez.”
Sarı kırmızılılar bir Avrupa takımının oynaması gerektiği gibi oynadı.
Sakin, akıllı, ne yaptığını bilen bir takım.
Savunma neredeyse hatasızdı. Hatlar birbirine yakındı. Çoğu kez Liverpool’a son vuruş fırsatı verilmedi. Abdülkerim'in yerinde müdahaleleri ve Uğurcan'ın kritik kurtarışları İngilizleri durdurdu.
Orta saha hem çok çalıştı hem ön alan baskısını ustalıkla kurdu, hem de savunmaya yardıma koştu.
Özellikle sol kanatta Jakobs – Noa Lang ikilisi, Liverpool’un yumuşak karnını durmadan yokladı. Her bindirme İngiliz savunmasına küçük bir çentik attı.
Barış Alper'in sürati, Torreira'nın enerjisi ve Lemina ile diğerlerinin kalitesi maçın hikayesini yazdı.
O hikayenin sonu zaferle bitti.
Bu zaferi getiren gol dakikalar henüz 7’yi gösterirken kornerden geldi.
Top havalandı… Osimhen yükseldi, indirdi…
Lemina bir an durdu sanki, sonra kafayı vurdu.
Top ağlara gidince Rams Park bir anda patladı.
O an tribünler sadece bir gole değil, eski bir Avrupa hatırasına da ayağa kalktı.
Galatasaray, bu gece sahaya on bir futbolcuyla değil, on binlerin kalp atışıyla çıkmıştı.
Ve o kalp atışları 90 dakika boyunca bir zafer marşı gibi yankılandı.
Şimdi çeyrek finale tek maç kaldı.
Bu maçın rövanşı haftaya Anfield'te.
1-0 tur atlamaya yeter mi?
Galatasaray bu istekli, akıllı, sakin futbolunu oynasın yeter de artar bile.
Çünkü Liverpool bir kez daha tanık oldu.
Galatasaray'a abilik sökmez.