90 dakikalık düğüm, bir son dakika penaltısıyla çözüldü.
Ve bu penaltıyla Fenerbahçe sadece derbiyi değil kaderi de kazandı.
Bu maçın öyküsü ilginçti.
Çünkü Fenerbahçe ile Beşiktaş’ın adı yan yana gelince, futbol zaten sıradanlığını kaybeder.
Bu eşleşmede top biraz daha ağırdır, çimler biraz daha gergin, tribünlerin nefesi biraz daha sıcaktır.
Bu maçlar sadece oynanmaz; yoklanır, itilir, çekilir… sinirle ve sabırla sınanır.
Ama bu gece, her zamankinden de zordu.
Trabzon’da lider Galatasaray’ın sendelemesi, derbinin üstüne görünmeyen bir ateş bıraktı.
Fenerbahçe farkı bire indirmek, Beşiktaş ise zirveye tutunmak istiyordu.
Bu yüzden iki takım da sahaya sadece formalarıyla değil, kabarmış iştahlarıyla çıktı.
Hedef tekti: kazanmak.
Ama hırs bazen hatayı da beraberinde getirir.
Bu yüzden sahada temas yüksek, paslar aceleci, oyun sinirliydi.
Yine de o karmaşanın içinde fırsatlar birer birer doğdu.
Fenerbahçe Nene ile, Beşiktaş Cerny ile kapıya dayandı ama kilidi açamadı.
Talisca’nın frikiğinde , Orkun’un şutunda top kalecilerden dönerken zaman bir an durdu.
İlk 45 dakika, golsüzdü.
İkinci yarıya Fenerbahçe daha diri, daha iştahlı başladı.
Oyunu sol kanada yıktı; yük bindirdi, zorladı, nefesi o taraftan aldırmadı.
Derken bir korner… Guendouzi’nin ortasında Gökhan’ın ters dokunuşu… Top ağlara gitti, stat bir anlığına patladı.
Hakem önce santrayı gösterdi, sonra ofsayt gerekçesiyle gol geri alındı.
O an, Fenerbahçe’nin hevesiyle Beşiktaş’ın direnci birbirine düğümlendi.
Hemen ardından önce Cherif, sonra Kerem, ardından yine Cherif ayaklarına gelen net fırsatları değerlendiremedi…Bu pozisyonlar da kaleci Ersin muhteşemdi.
Fenerbahçe’nin o inatçı baskısı, uzatmaların son nefesinde meyvesini verdi.
Dakikalar tükenirken gelen penaltı, aslında bir oyunun değil, bir ısrarın ödülüydü.
Topun başına Kerem geçti.
Stadın kalbi o an tek bir ritimde attı.
Ve o tek vuruş…
Sadece topu değil, bütün bir geceyi ağlara gönderdi.
Fenerbahçe o golle sadece üç puan almadı.
Zirveyle arasındaki mesafeyi bire indirdi, yarışa yeniden tutundu.