Ortadoğu’da hiçbir operasyonun adı masum değil.
İsrail’in İran’a yönelik operasyonuna “Aslanın Kükremesi” adını vermesi bir askeri terminoloji tercihi değil, bilinçli bir sembol saldırısı.
Bu coğrafyada kelimeler silahtır.
Ve bazen kelime, füzenin önünden gider.
İsrail için aslan, sadece güç demek değil.
Tevrat’taki Yahuda kabilesine atıfla ilahi soyun, tarihsel hak iddiasının ve “meşru savunma” söyleminin sembolü. Kudüs’ün simgelerinde aslanın yer alması tesadüf değil. Bu figür, “biz buradaydık ve buradayız” iddiasının görsel karşılığı.
Ama mesele burada bitmiyor.
İran için de aslan sıradan bir hayvan değil. Pers kabartmalarından “Aslan ve Güneş” geleneğine kadar uzanan bir imparatorluk hafızası var. 1979 sonrası resmi semboller değişmiş olabilir; fakat tarih değişmez. İran siyasal aklı kendini bir devrim devleti olarak tanımlar ama kültürel bilinçaltı hâlâ bir imparatorluk refleksi taşır.
Soru şu.
İki tarafın da zihninde “aslan” güç demekse,
kim kükredi?
“Aslanın Kükremesi” adı şu mesajı taşıyor.
“Bölgesel gücün sesi bizden yükseliyor.”
Bu, İran’a doğrudan bir meydan okuma.
Hem sskeri değil, sembolik bir gözdağı.
“Sen tarihsel güç diyorsun, ama konuşan benim” demek.
Ortadoğu’da savaş artık sadece cephede değil.
Algıda, sembolde, anlatıda.
İran yıllardır “direniş ekseni” söylemiyle bölgesel meşruiyet üretmeye çalışıyor. İsrail ise güvenlik doktrini üzerinden sert caydırıcılık mesajı veriyor. Aslan isim, iki anlatının çarpıştığı noktada ortaya çıkıyor.
Bu bir psikolojik üstünlük hamlesi.
“Biz sadece vurmayız, hikâyeyi de yazarız” deme biçimi.
Çünkü, savaşta askeri üstünlük kadar, anlatı üstünlüğü de belirleyicidir.
Kim kendini “aslan” olarak kabul ettirirse, bölgesel hiyerarşiyi o kurar.
Ama Ortadoğu’nun trajedisi şudur:
İki taraf da kendini aslan görürse,
orman yanar.
“Aslanın Kükremesi” bir operasyon adı olabilir.
Ama asıl mesele şu.
Bu kükreme güvenlik mi getirir, yoksa yeni bir ateş hattının başlangıcı mı olur?
Çünkü tarih şunu söyler.
Ortadoğu’da her kükreme, bir başka kükremeyi doğurur.